Josèp Tellier 

dau Poget 

(lo cigalon de la Ramassièira 1879-1941)

Nascut a Vichy, defuntat au Poget. Viticultor. Per Joan-Pau Brenguièr, son libre es un escapolon preciós dau lengatge de son endrech. Sens pretencion, mas amusant e en lenga ben granada...

Joan Fourié (Dict. des auteurs de langue d'Oc", 1994, p 323. "viticulteur.pseudonyme: Lou Cigalou de la Ramassiera, oeuvres: A nostres morts glouriouses, poème (Clermont-l’Hérault, Laborie, 1923), Lou pastre d'Artemount (Montpellier, Montane, 1928), Titinot ai paradis, galejado (id. 1928), Sioi lou vi (Clermont-l'Hérault, Rambal, [1931]), Agriotas e poumetas, pouesias e dichas risoulièras per dire en soucietat, préf. de Clovis Roques (Narbonne, impr. du Languedoc, 1932), La mort de la cigala (Narbonne, impr. J. Lombard, [1935]), Terra mairala (Clermont-l'Hérault, E. Bertrand Jonis, s.d.), Nostra clareta, poème (id. [1935]), Peyrotas de Clarmount d'Erau (Clermont, Rambal, s.d.), Nadalet (ms. ), à consulter l ou Gai saber (mars 1934, p. 367), Bul. du groupe de recherches et d'études du Clermontais (nº 59-60, avril-juillet 1991, p. 33)

Tiram de "Agriòtas e Pometas" dos tèxtes representatius. Agradoses e en bòna lenga...

La camisa fai pas lo bonur

(tirat d’un cònte arab)

De son País, un Rei de marca
Podiá pas pus menar la barca,
Tant èra pres d’un michant mau
Que lo laissava sans repaus.
Mandèt cercar lo devinhaire
Òme d'esprit, e calinhaire,
Que ié diguèt de prim-abòrd:
Es lo demon, qu’es dins ton còrs.
D’un òme urós pren la camisa,
E sortiràs d’aquela crisa.
Partís pertot, d’embaissadors
A la recèrca de l’Eròs.
Dèu èstre aquò causa plan rara,
Un an après l’avián pas' ncara;
Un jorn pasmens, (o cresián pas)
Ne'n trapan un sus un clapàs,
Es un pastron! - Dins sas garrigas
Jòga dau pifre a sas bedigas,
Per el, la jaça es un palais,
Fai a pus près ce que ié plai,
De temps en temps, ne'n canta una,
Sap pas de qu’es que la fortuna,
A de sorelh, de libertat,
Ditz qu’es urós ! es arrestat.
- Sans esperar, cantan victòria,
Dau Rei garit, veson la jòia.
A l'òme urós! - qu’èra amagat!
- Anem pastron seràs pagat!
En tèla bianca, en tèla grisa,
Al nom dau Rei cal ta camisa !
- Prenètz, prenètz, sauprai de qu’es !
E, despolhat, - n’agèt pas ges !

Sòrre Angelica

Quand los valents peluts, prenguèron lo Kemèl
Mativòt per un pauc, lai laissava la pèl.
Non sieguèt pas per el, la bòna blassadura,
E se se'n sortiguèt, es qu’aviá la pèl dura.
Soenhat coma un popon, repiutèt pauc a pauc
Mès lo mau de segur ié laissèt un defaut,
A prepaus de pas res, tot lo jorn renegava,
E la sòrre d’aquò, totjorn repotegava.
Una sòrre joineta, e bòna coma pan
Que soenhava Matiu, coma òm soenha un enfant.
Mes Matiu sans pietat a de reng blasfemava
Talament qu’un bon jorn, coma se se fachava
La Morga ditz: Matiu ! perdequé renegatz?
Que volètz dau Bon Dieu, que totjorn lo sonatz?
Quand demandatz quicòm, a’ n'un grand de la Tèrra,
Emplegatz pas per el lo ton de la colèra!
Per me faire plaser, parletz pas dau Bon Dieu,
Se ié volètz quicòm, farai la comission.
De sa filha lo Paire ausirà la preguièra,
Car refusa pas res, a los qu’an fach la guèrra.
- Dequé disètz aquís ! faguèt nòstre Matiu,
Seriatz, d’après aquò, la filha dau Bon Dièu ?
Sòrre Angelica, vos ! tan bona, tan gentilha
Polida coma un sòu, del Bon Dièu sètz la filha?
Digatz ié de ma part: (escusatz mon babilh),
Digatz ié que se vòl, ieu serai son bèu-filh.

Retorn a l'ensenhador de la literatura montpelhieirenca d'òc
Retorn a l'ensenhador de la literatura dau sègle XX-XXI
Retorn a l'ensenhador generau